Grund, dvalar- og hjúkrunarheimili

Dansandi símamær

„Það var dásamlegt að fá þessa vinnu á Grund fyrir bráðum 25 árum“, segir Þóra Sigríður Jónsdóttir símamær sem að þessu sinni er starfsmaður mánaðarins. „Ég bjó á Suðurnesjum og vann á Aðalstöðinni í Keflavík, flutti svo í Garðabæinn og keyrði þá á milli. Það kom að því að mig langaði að fá vinnu nær Garðabænum og helst ekki vaktavinnu en ég var með áhyggjur af því að enginn myndi vilja konu í vinnu sem væri orðin fimmtug. Grund auglýsti eftir starfskrafti til að sinna símsvörun og ég fór í viðtal og byrjaði að vinna á símanum á Grund þann 7. febrúar árið 1985. Mér fannst þessi vinna hrein himnasending, engin vinna um helgar og reglulegur vinnutími, gjörólíkt vinnunni minni á Aðalstöðinni og að auki var andrúmsloftið notalegt og ég er hér enn, orðin 74 ára.“

Manngæska í hávegum höfð

Þóra segir að margt hafi breyst frá því hún fór að vinna á símanum á Grund en andrúmsloftið hafi ávallt verið gott, bæði meðal heimilismanna og einnig hjá starfsfólkinu. „Það er mjög fjölbreytt afþreying á boðstólum fyrir heimilisfólkið og einnig mikið gert fyrir starfsfólkið. Heimilismenn voru yfir þrjú hundruð þegar ég byrjaði en nú eru þeir liðlega tvö hundruð. Fólk hefur auðvitað miklu rýmra í kringum sig núna en þegar fleiri bjuggu á heimilinu en manngæska hefur alltaf verið höfð í hávegum á heimilinu og hér líður fólki vel. Ég er virkilega þakklát fyrir að hafa fengið vinnu hér á Grund.“

Átti að heita Valgerður

Þóra Sigríður Jónsdóttir átti að heita Valgerður í höfuð á móðurömmu sinni en hún líktist föðurömmu sinni strax sem kornabarn svo móðir hennar lét hana því heita í höfuðið á henni. Hún er fædd og uppalin á Siglufirði en flutti þaðan um þrítugt. Í hennar huga er hún komin heim þegar hún kemur á Siglufjörð. Hún ætlaði sér ekki að fara í burtu þaðan en það var litla vinnu að fá og bankastjórinn vildi ekki veita henni og eiginmanni hennar, Grétari, lán til húsakaupa þegar þau leituðu til hans. Þessvegna fluttu þau til Njarðvíkur. Hún fer hinsvegar í heimsókn á Siglufjörð af og til og síðast þegar hún kom þar við hafði hún tækifæri til að kíkja á bernskuheimilið sitt en húsið var nýtt þegar hún flutti í það fjögurra ára með foreldrum sínum árið 1939. Foreldrar hennar bjuggu þar fram á áttunda áratuginn þegar þau fluttu suður.

Í Njarðvík fór vel um þau, þar var næga vinnu að fá og með tímanum byggðu þau sér hús en svo lést Grétar um aldur fram þegar hann lenti í vinnuslysi á Keflavíkurvelli. „Það var auðvitað skelfilegt og það er svo skrítið að hann var að læra að fljúga og þá var ég stöðugt hrædd um hann. En svo lendir hann bara í vinnuslysi og deyr.“ Árin liðu og hún kynntist Stefáni Hlíðberg og þau rugluðu saman reytum sínum. Eftir níu góð ár varð Þóra ekkja í annað sinn. „Ég ætlaði nú ekki að binda mig aftur en lagðist í ferðalög. Mér finnst svo gaman að skoða mig um á nýjum stöðum og fræðast um það sem fyrir augu ber. Svo dansaði ég heilmikið á þessum tíma. Ég hef alltaf haft gaman af því að dansa og var bæði að dansa línudans og hjá Þjóðdansafélaginu. En það er ekki að sökum að spyrja, fimm árum eftir að Stefán lést kom Jón inn í líf mitt. Við hittumst í félagsskapnum Komið og dansið og höfum verið saman síðan. Okkur líður vel í félagsskap hvors annars, við ferðumst og höfum það notalegt. Börn okkar beggja hafa tekið þessum ráðahag vel og við fáum vonandi að eldast saman.“